Saturday, September 22, 2007

پيشگوي نويسنده

قرار بود نويسنده بشم. يعني شدما ولي خب يه جورايي عجيب و غريب...
هيچ وقت دوست نداشتم كار نيمه تموم يه نفر ديگه رو تموم كنم، ولي ايندفعه مجبورم! بايد اين كار رو انجام بدم. بخاطر خيلي ها... ولي نميدونم چطور بايد اين دو فصل باقي مونده از كتاب رو تموم كنم! اگر شما جاي من بوديد چه كار ميكرديد؟ دوست داشتيد آخر اين داستان چطور تموم بشه؟ چه رنگي؟ سفيد؟ خاكستري؟ سياه؟ يا شايد قرمز؟!

چند وقته همه ميگن پيشگو تو چرا غمگيني؟ ناراحتي؟ چرا توي خودتي؟
من... گيجم! منگم! نميدونم چطور بايد از اين برزخ كه باعث و باني اون من نبودم بيرون بيام. با اين كه ميدونم آخر اين داستان يا سياه تموم ميشه يا قرمز اما دلم ميخواد زودتر تموم بشه... نااميد و غمگين و ناراحت هم نيستم، فقط يه حس خاصه كه نميتونم به زبون بيارمش... يه حس بين شادي و غم، يه حس كه مدتهاست دارم باهاش كلنجار ميرم، حتي تنهايي هم نتونست اين حس رو از من دور كنه... يه حس با يه عالمه علامت سوال كه هر چي بيشتر دنبال جواب هاشون ميگردم، تنها تعدادشون بيشتر ميشه!

به هر حال اين حس هم حالا داره ميشه جزئي از زندگي من. بايد باهاش كنار بيام. ديگه وقت زيادي برام باقي نمونده. بايد عجله كنم، اين دو فصل باقي مونده بايد تموم بشن...